Batingaw

 

“Needs to find a place, guide us with your grace…”

Ding! Dong! Ding!

Tumutunog na ang batingaw ng simbahan. Hudyat na naman ng unang Misa sa linggong ito.

“Gising! Mga kapatid, bangon na! Alas-kuwatro na ng umaga at may trenta minuto pa tayong pag-eensayo.”

Bilang pinakamatanda sa pangkat, si Mercedes na ang nagsilbing ate de pamilya sa mga batang manganganta ng Loboc. Tradisyon na kung maituturing sa kanilang bayan ang madinig ang mala-anghel na boses ng mga musmos. Maging ang pagiging pambato sa iba’t ibang patimpalak ay kanila nang napatunayan. Sila’y nagsilbi nang mga anak ng simbahan.

Habang nasa ensayo…

“Mga anghel kaming walang langit… Mga batang galing singit… Hindi alam kung san nanggaling…Lalalalalala la” pakantang kutya ni Bruno, anak ng pinakamayamang haciendero sa bayan.

Mercedes: Bruno, kahit wala kaming mga magulang at naturingang mga pulubi kami sa kalye, simbahan na ang nagging tahanan naming lahat. Dito kami pinagbubuklod, magkakaiba man nguni’t iisa pa rin ang lukso ng dugo namin bilang mga anak ng Diyos. Ito ang kanlungan namin, natin. Kaya igalang niyo naman ang banal na tahanang ito.  

“Ate kanta na tayo!” yaya ng pinakabatang si Maria.

“Ate?! Eh di nga kayo magkapatid, paslit! Mga batang kabute! Tsk!” dagdag pa ni Bruno.

Habang binibigkas na nila ang mga letra ng himno sa umagang iyon, unti-unting nagsipasukan na ang mga tagapakinig ng Misa. Dumami ang mga tao bunsod ng boses nilang wari’y nanghalina upang magsamba. Boses na siyang pumukaw sa damdamin ng mga nananalig. Boses na nagbibigay pag-asa sa mga may suliranin. Boses na siyang sumasagot sa kanilang mga daing.

Tapos na ang Misa.”, pahayag ng pari

“Salamat sa Diyos.”

Biglang yumanig nang malakas ang kapuluan. Nanginginig ang mga kubyertos sa harap ng altar. Unti-unting nalaglag ang mga santo’t santang nakadungaw sa kani-kanilang taguan. Walang humpay na nagalit ang kampanaryo. Umalingawngaw ang sigawan at takot sa buong iglesiya.

“Mga kapatid, huwag kalimutang manalig sa Kanya. Hala humawi kayo’t magsilabas na tayo. Teresa, ang mga bata!”, huling abiso ni Padre Jonas sa kanyang parokya.

“Diyos ko! Diyos ko! Iligtas Niyo lang po sila.”

Iyon na ang huling eksena sa simbahang iyon. Sa sumunod nilang pagmulat, wasak na ang kanulungang kanilang itinuring. Nag-iyakan na ang mga batang koro. Tanging ang mga alingawngaw na lang at bakas ng kahapon ang kanilang masisilungan kasabay ang pagmamahal at pagkakaisa ng buong bayan. Wala na silang magawa. Natibag na ang pundasyon ng kanilang tahanan. Tanging kislap ng pag-asang pinagningas ng kanilang mga tinig ang kanilang maipapangako, hinhiling at inaasahan…

“…give us faith so we’ll be safe.”

Ito ay opisyal na lahok bilang Maikling Kuwento sa Saranggola Blog Awards 5. Alay ito sa mga biktima ng lindol sa Bohol na may di-natitinag na pananampalataya sa Itaas. 

Image

Laking pasasalamat sa

Image

Advertisements

KEVinspire me:

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s