Category Archives: Keeping Thy Faith

A Humbling Letter to Thy Feast

ImageDerailed by a plethora of vanishing mementos in our lives, never did I loose my grip to my faith that I will always return back to where I was. Nostalgic is the feeling when you’re almost hanging on an edge of a cliff or walking in solitude in the midst of the bright night lights of the metro walks. More often, I stumbled from the path I’m treading waiting for somebody to pull me up and save me from perilous disputes. Yet you were there.

You brought me back the things I thought were mislaid.

You counseled my path when I’ve gone astray.

You searched for me when I was lost in space.

Misplaced was my every possession for quite a while. Drenched in sweaty fears of bleak and hopeless temperament, I hold on to Thy faith that someday everything lost will come back around, at the right time I suppose.  For whatever missing puzzle will always reach its completion. For whatever emptiness in our lives will soon has its own substantial filling.

Oftentimes, our paths meet intertwined crossroads that we don’t know where to confidently disembark in the end. Cognizant of the usual bustles of everyday, we still tend to go astray and consequently land to unplumbed places, farther from the real world where we should suppose to be grounded. But in these times, you were there. Embraced by your genuine love for us, you escorted me to the safe haven where I could grow back again.

Adrift, there’s also comes a point where we are drifting by the seas, out from the shorelines of our quest to greatness. We sailed to reach the horizons of our dreams yet those waves taunted us to lose ourselves in the midst. Trembling, we often see the other world far from what we know that has innately existed in us. But you emerge in front of our sight, to have and to hold, to save us from being lost.

There is perhaps no more loved and admired saint in the Catholic Church than you, Saint Anthony of Padua. Happy Feast Day to you! And may you’ll continue to counsel us and bring back everything we have lost.

You brought me back the things I thought were mislaid.

You counseled my path when I’ve gone astray.

You searched for me when I was lost in space.

Siete Palabras

 

Tumunog ang batingaw ng kapilya, kumaripas pati mga taga-bundok upang marinig ang Kanyang salita.

Sumapit ang ika-alas-6 ng gabi, kandila’y umilaw sa prusisyon na may maliliwanag na sindi.

Biyernes ay dumating, puraot na benta’y laging daing ng Monterey at ni Mang Carding.

Image

Ito ang mga nakaugalian nang tradisyon ng bawat Kristiyano tuwing sasapit ang semana santa noon. Ngayon, lahat ng ‘to ay tila inanod na ng panahon at tanging ilang bakas na lamang nito ang naiwan. Malayo na sa kinaugalian ng mga ninuno ang pinanatili ng mga kasalukuyang mananampalataya at sa pagsapit ng semana santa lamang natin naiisip magnilay-nilay. Kadalasan, buong linggo nito’y wala kang maririnig na imik dahil puro kabaitan nga ang ipinapakita (kahit pilit din naman) pero bago at pagkatapos nito ay ayun, matatagpuan mo ang mga napapariwarang nilalang: gala dito, singhot doon, tagay dito, kahalayan at sari-saring krimen naman roon.  Paulit-ulit na lamang bang ganito? Lingid na sa kaisipan ng lahat ang katuturan ng paggunita natin ng pagpapasakit at sakripisyo ni Hesus. Dumagdag pa riyan ang pagsibol ng makabagong teknolohiyang lalong kumitil ng ugnayan natin sa itaas.

Sa araw-araw na bukambibig nating mga salita, minsan may nabibitawan tayong kung ‘di man nakasakit ay nakapagbigay naman ng inspirasyon sa ating napagsabihan, yaong mga bulalas na tagos hanggang sa kaibuturan ng ating mga puso. Kaya heto at naisipan kong damhin at isabuhay muli ang mga huling wika ng ating Panginoon na siyang nagsisilbing panuntunan ng ating buhay, kung bakit tayo ay tuwid pang nakaduong sa ating kinalalagyan ngayon.

dawn“Ama, patawarin mo sila, sapagkat hindi nila nalalaman ang kanilang ginagawa” (Lucas 23:34a)

Kapatawaran ang kakanggata ng unang wika ni Hesus habang Siya ay nakabayubay sa krus. Sadyang ito marahil ang pinakamahirap na maibibigay natin lalo na kapag bangayan ay talamak na nangyayari. Mahirap nga naman kasi lunukin ang kapirasong mansanas ng pagmamataas kaya naiiwan itong pumapaibabaw sa ating antas. Isang kaibigan, kamag-anak o estranghero ma’y nararapat lamang na mabigyan ng pagkakataong patawarin sa anumang sala katulad ng ipinakita Niya sa atin. Bago pa man umapak sa semanang ito ay sinikap kong magbukas-loob at babaan ang aking sarili para tanggalin ang mga galit na ibinunton ko sa ilang mga dating matalik na kaibigan sapagka’t alam ko’y ito ang nararapat. Hindi naman maikailang mahirap kalimutan ang mga atrasong nagawa nguni’t nakakagaan pala ng loob kapag maiwaksi ang mga poot na nararamdaman. Nagawa ko iyon kaya alam kong sampu sa mga bumabasa ng paskil kong ito ngayon ay magagawa niyo rin ito. Sinumang kawal at Hudyo na naging bahagi na ng iyong buhay ay nararapat lamang na bigyan ng karampatang pagmamahal at kapatawaran.

“Sinasabi ko sa iyo: ngayon din ay isasama kita sa Paraiso” (Lucas 23:43).

Iba-iba halos ang pagtingin natin sa salitang Paraiso. Nung bata pa man ako’y ang simpleng kendi at paglabas sa akin sa mall ay isa nang Paraiso kung maituturing. Marahil Paraiso din sa inyo ang paglalakad sa parke habang may ka holding hands o ang simpleng yakap ng mga minamahal sa buhay. Habang lumipas ang panahon, nabago na rin ang inaasam kong Paraiso, at iyon nga kahit ni panaginip ay ‘di ko inasahang mangyayari ay natupad din. Animo’y nasa kaharian na ako ng walang katapusang kaligayahan nang makamit ko ang iba’t ibang parangal sa huling kabanata ng aking kaganapan. Nailuklok ako sa maraming matataas na puwesto noon at di man lamang nabigo kahit minsan. Iilang ginto’t tanson na rin ang sumakal sa aking leeg at naipakilo ko sa junkshop bunsod ng mga pagkapanalo sa mga patimpalak sa iba’t ibang larangan. Kaakibat na ng pangalan ko ang maraming responsibilidad, tinitingala ng mga kababata, at iyon ay masasabi kong isang dipang langit na ng aking buhay. Hindi ako ganun habang ako’y lumalaki, subali’t naramdaman kong pagyaya Niya iyon upang ihulma ako bilang isang anak Niya. Katiyakan ang ipinapahiwatig ng wikang ito. Lumaki ako bilang isang batang masunurin sa kanyang panuntunan, may takot sa Diyos at sa mga nakatatanda at hindi perpekto bagkus katulad ng mga kasama niyang makasalanang napako sa krus, nailaan Niya para sa akin ang kinabukasang makakapagturo at matagumpay. Ito’y parehong katiyakang ibibigay Niya sa sinumang lumapit at mananampalataya sa Kanya. At ngayon, iniingatan ko ang Paraisong ito na pilit kong ibinabahagi rin sa aking mga kapwang nangangailangan ng aking pinagkakadalubhasaan.

siete palabras“Babae, narito ang iyong anak. . . . Narito ang iyong ina!” (Juan 19:26b-27)

Dalawang bagay ang nais ituro ng wikang ito: “pagiging bahagi” (belongingness) at “pagkakatiwala” (trustworthiness). Mayroon pabang nakakahigit na damdamin at kaganapan na ang isang mahal sa buhay ay nasa kamay at kalinga ng isang responsableng taong mapagkakatiwalaan? Ang ating mga magulang o kung sinumang tumatayo sa atin bilang gabay ay siyang tagapangalaga ng ating kapakanan. Taliwas ang aking nagawa dito. Unti-unti kong natutuhang suwayin ang aking mga magulang sa iba’t ibang pamamaraan. Sumasagot nang di tama, kumakaliwa, tumatakas, at marami pang kabulastugan, naninisi rin kung minsan. Pero wala pa ring tutumbas sa kanilang pangangalaga. Napagtanto kong kahit madalas ay halos sila’y ipagtabuyan mo na parang estranghero, sila pa rin pala ang kumakapit at nariyan sa iyo bali-baliktarin man ang mundo. Sabi sa isang sermon ng isang par, “Sa paligid napakaraming ina at mga anak na dapat ihabilin sa mga taong pagkakatiwalaan. Kung ang iglesiya’y parang ina sa atin, huwag natin itong pabayaan. Kung an gating mga kabataan o mga kaanib sa iglesiya ang mga anak, huwag natin silang ihabilin sa maling pag-iisip at katuruan.” Tama nga naman.

“Diyos ko, Diyos ko, bakit mo ako pinabayaan?” (Mateo 27:46b)

Isang panalanging tanong mula sa isang taong may matinding kalagayan. Ito’y hindi tanong ng pagdududa; ito ay isang panaghoy na humihingi ng katatagan at katahimikan, panaghoy ng bawat taong nakakadama ng hungkag na kalagayan. Pero tuwing tayo’y naiipit sa sitwasyong nanunubok ng ating katatagan, hindi ba’t lagi nating nasisigaw, “suko na ako”? Akala natin pinabayaan na tayo, iniwan sa ere o nakalambitin sa banging isang tulak na lang ay malalaglag na. Aaminin ko, maraming beses ko na rin to natanong sa Kanya. Kesyo nangyari sakin to, nawalan ng laman ang kalupi ko, hindi ako pinasa sa ganitong pagsubok….marami. Basta maraming beses na at umabot sa puntong nagtampo ako. Hindi ako nagsisimba. Nagpakasaya ako sa mga dulot ng kamunduhan. Nagpakalulong sa walang sawang pagwawaldas para makamit ang lahat na nais. Subali’t hindi ako naging maligaya. Naroon pa rin ang kakulangan na Siya lamang ang tanging makakapagpuno. Hindi ko Siya nakilala ng lubos. Ganito tayo minsan, kapag mailagay sa ganitong sitwasyon, nagiging isa tayo sa mga hindi nakaintindi sa pang-apat na wika Niya. Ano nga ba ang kasagutan sa mga nakakakilala sa Kanya (ang mga Kristiyano)? Ito’y pakikiisa ni Krsto, hindi kapabayaan ng Diyos Amang sumasalangit.

Sa kahabaan ng ating paglalakbay, hindi maiiwasang masambit natin ito: Nauuhaw ako!” (Juan 19:28). Kaya anong nais ipabatid nito sa atin? Pangangailangan. Ang bawat isa sa atin ay nauuhaw, at nauuhaw din sa maraming pangangailangan. Marami akong hangad pang makamit sa buhay. Isa na ang makapagtapos sa kursong makakapag-abot ng higit na direktang tulong sa mga may karamdaman. Uhaw ako sa karunungan. Uhaw pa sa mga bagay na higit maituturo ng mga aklat. At tuwing nauudlot ang sana’y unang hakbang ko upang makamtan ito, nawawalan ako ng tiwala sa Kanya. Malayo sa ating paningin, hindi natin nakikita ang yaong mga nakakaramdam ng mas matinding uhaw kaysa sa atin. At dito tayo nagiging makasarili. Para tayong mga sundalong nagbigay ng isang mangkok ng maasim na alak sa ating kapwa. Sa halip na tubig, suka at mabagsik na lason ang ipinapainom natin sa ating kapwang kumakalam ang lalamunan. Hindi ba puwedeng kalinga’t pagmamahal ang itugon natin nang sa gayo’y tayo ay bubusugin ng “Buhay na Tubig” sa itaas?

JesusKung kaya sa kasalukuyan, kahit nangangalahati pa lang ako sa tinatahak kong landas tungo sa aking mga pangarap, masasabi ko pa ring, “Naganap na! (Juan 19:30).  Ang wikang ito ay isang sigaw ng “Tagumpay”. Oo, tagumpay na rin kahit papaano dahil narito pa din ako’t nakakahinga ng maluwag, pinapaligiran ng maraming espesyal na taong nagmamahal at kumakalinga sa isang anak, kapatid at kaibigan. Tagumpay ito kung maituturing sapagka’t unti-unti ko nang nakikita ang kaganapan ng aking layunin at adhikain sa buhay bagama’t ito’y nagsisimula sa ilang pagsubok at kahirapan. Mabatid sana natin na ang bawa’t araw na lumilipas ay “Mission accomplished” ika nga. Ito’y isang araw ng biyayang ipinagkaloob sa atin, malungkot man o Masaya ang nangyari. Bawa’t araw ay simula ng bagong pag-asang tayong nabubuhay pa upang maging katuwang ng mga tao sa paligid natin.

Ngayon, isa lamang ang magagawa ko sa mga susunod pang kabanata ng aking buhay. Ito ay ang pagtatalaga at pagsusuko ng aking sarili ayon sa plano ng Maykapal. Anumang susunod na mngyayari ay ipapaubaya ko na sa Kanyang direksyon kaya sabay sana nating bigkasing, “Ama, sa mga kamay mo’y ipinagtatagubilin ko ang aking espiritu!” (Lucas 23:46).

la-cruz 

Isang mahalagang pahiwatig sa matagumpay na mensahe ng pagkabuhay ang kahulugan ng huling pitong wika ng Panginoon sa krus. Nawa’y nakatulong ito upang mas makilala natin ang ating mga sarili at kung gaano kalapit ang relasyon natin sa itaas. Magsilbi sana itong panuntunan sa pang-araw-araw nating gawi na siyang mag-aayos ng sansinukob.

At gaya nga ng sulat ni Fr. Guerrero, “Ang huling pitong wikang ito ay pintuan sa malawak na biyaya at pagmamahal ng Diyos tungo sa kapatawaran ng kasalanan …at higit sa lahat sa buhay na walang hanggan.”

Manalig ka.

Sa Araw ng Walang Hanggan

At huhuni na ang batingaw ng kapilya.
Dadagsa ang mga sepulturero, aagos ang alon ng mga tao, bibisita sa mga minamahal na yumao.
Kandila’y sisindihan.

Mabubuhay ang patay, mamamatay ang buhay,
sapagka’t mga alaalang binaon ay muling uungkatin at haharayain.
Masasaya man o masasakit. Magaganda man o mapapait.
Titigil ang pag-inog ng mundo nang saglit.

At magbibigay ng lakas, ng tapang at tulin upang ipagpatuloy ang panahong nalalabi.

Mapayapang paggunita ng araw ng undas sa inyong lahat!

The Pains, the Cross and the Four Rings

Pain has been life’s greatest motivator.  We learn when it strikes; we grow better as we strive to fight.

This has been the gist of the homily taken from the Gospel yesterday when I heard Mass.  Part of life is pain and nobody could escape from the fangs of it. Created imperfect, we are entitled to surpass whatever obstacles put in front our paths.  And to this we shall always be true to ourselves and deal with it boldly and in accordance to the doctrines of the Church.

Let me share with you a funny thought the priest has cracked yesterday:

Do you have fiancé or a partner in life at this point of your life? Well, if you do, do you also know the four rings that are given upon entering life’s various stages towards becoming one with each other?

ImageFor lovers and soon-to-be-blessed ones, this known ring a man first gives to his fiancé is the one which often comes in various surprise packages. Traditionally, one hands it over to the one he loves and put it onto her finger while kneeling down. As ages evolve, it can already be seen upon munching on some cupcakes, piloting a remote-controlled helicopter with it hanging from its wings, or holding a party letting the whole world know that you are fated to be tied sooner or later. It’s the engagement ring that goes in a lot of these planned proposals. Symbolizing the knot that would bind you together, it stands essential especially to realize that she has already accepted you to be her ‘The One’. Conventionally, the woman’s ring is presented as a betrothal gift by a man to his prospective spouse while he proposes marriage or directly after she accepts his marriage proposal. It represents a formal agreement to future marriage.

ImageChurch bells ring and the heavens’ gates open when this next ring, which I guess everybody knows, are given as vows of love by the bride and the groom. Wikepedia defines wedding ring or wedding band as a metal ring indicating that the wearer is married. Depending on the local culture, it is worn on the base of the right or the left ring finger. The custom of wearing such a ring has spread widely beyond its origin in Europe. Historically, the wedding ring was rather connected to the exchange of valuables at the moment of the wedding. It is a relic of the times when marriage was a contract between families, not individual lovers. But after all, eternal love and devotion reflect the deeper meaning of having this ring worn in one’s finger.

Wedding’s done, and what do you think is the next ring?

ImageThe priest has stimulated our minds during this query. Until then we realized that indeed the third ring is the one which serves as one of the important elements to a responsible family life- suffering. In connection with the homily’s theme, it stands true that this ring is a living testament on how strong couples hold on especially during difficult times and tragedy. Suffering is painful, but without the fourth ring, you couldn’t move on and bring back that peaceful life you dream for the family. Flowering or helping each one understand and recognize his/her follies shall help this process of getting up from the muddy stream of sufferings. Both comes hand in hand to make the love grow fonder and blossom towards reaching its fullest beauty.

These four rings just then remind us of the Feast of the Exaltation of the Cross (Triumph of the Cross) last September 14 which many tend to forget.  It is one of the twelve great feasts in the yearly Church cycle commemorating two historical events: first, the finding of the Life-giving Cross in the year 326, and second, its recovery from Persia in 628.

ImageMore than what history tells, this takes us back to what Jesus has done for us. He, who supposed to be God, accepted the mockery thrown by the people centuries past. He, who supposed to be God, let Himself endure the painful scourge and thorns crowned to Him. He, who supposed to be God, offered His very self to be crucified and died for our sins which He never deserves at all. Pain is thus inescapable. No one is exempted to experience suffering as it is also the one imperative in honing us to be like Jesus’ disciples.

Band aids. Antispetics. Anesthesias. No pain killers shall excuse you in feeling the wound. Yes, pain hurts, pain impinges, but it can heal every sin Man has ever committed.

Click here to read the whole Gospel during this day (September 16, 2012):

http://www.rc.net/wcc/readings/sep16.htm